خلوتگه راز

بـاز بـا یـاد تـو انـدیـشـه پـر یـشـان می شـود

                بی نگاهـت زنـدگی پـاشـیـده سامان می شـود  

ایکه صبرم را قـدح با سـنگ هـجـرت آشـنا

                تـاشـدی بـیگانه از تن هر نفس جان می شود

جــنـت فــردوس افـتـد در کــف نـیـم طـلـب

               وصـل تـو اقـبـال مـا از دسـت دامـان می شـود

حـلقه زلـفـت بدوش ازمشک می پـاشد به یاد

              می فـتـد در صـبـح مـا با شام یکسان می شـود

یاد چـشمـت نـیـمه شـب درد آشـنایم می کند

                مـوج اشـک آیـیـنـه مـغـرب نمـایان می شـود

آنچـه را یـاد تـو و مـژگـان چـشـمان فـراق

                 قـلب ما را کاشت داغ لالـه حـیران می شود  

مـخـمـل لـبـخـند از بی همدلی پـوشـیـده لـب

             جـلـوه غـمـهای مـارا سـنـگ نـالان مـی شـود

قـطـره بـاران در کـام صدف نی آب جوست

              ذوق یــاد توست ما را چـشم گریان می شـود

    پرده از خـلوتـگـه راز سخـن « فایز» مدر

    گوش محرم نیست طبع نکته ویران میشود

                                               سید احمد جاوید « فایز سعیدی »